Κατά την πρώτη φάση της δημιουργίας της η μπρούτζινη πλάκα καλύπτεται με ένα βερνίκι από κερί, και κατόπιν χαράσσεται με πολλά και διαφορετικά εργαλεία χαρακτικής.
Κατόπιν, η χαραγμένη πλάκα εμβαπτίζεται εντός ενός διαβρωτικού διαλύμματος (που παλαιώτερα ήταν γνωστό ως ‘ακουαφόρτε’, που στα ιταλικά σημαίνει στην κυριολεξία ‘δυνατό νερό’), το οποίο διαβρώνει τον χαλκό στα σημεία που έχει αφαιρεθεί το κερί.

Εν συνεχεία, η πλάκα στρώνεται με μελάνι, καλύπτεται με ένα φύλλο χαρτιού και συμπιέζεται στο πιεστήριο. Η συνεχής συμπίεσή της από το πιεστήριο προκαλεί φθορές στην πλάκα, εξ ού κι η περιορισμένη εκτύπωση αντιτύπων.

Μόλις στεγνώσει, η πλάκα βάφεται με χρώματα υδατογραφίας.
Η εντελώς χειροτεχνική διαδικασία της εκτύπωσης, από την χάραξη έως την υδατογράφηση, κάνει το καθένα από τα δημιουργήματα της χαλκογραφίας ένα μοναδικό κομμάτι, ακόμη κι όταν αυτό είναι ένα από τα αντίτυπα μίας περιορισμένης σειράς.